زندگی لعنتی من

من میتونم؟ میتونم ادامه بدم؟ فکر کنم این دیگه انتخاب من نیست.

یه جاهایی باید بین خودت و دیگران انتخاب کنی. تا الان بین همه ی این دو راهی ها من دیگران رو انتخاب کردم. این بار هم مثل همون:)

من میتونم به آرامش ابدی برسم در حالی که برخی از اطرافیانم ممکنه حداقل بازه ی کوتاهی اذیت شن، و میتونم در عوض من اذیت شم، لحظه به لحظه، ثانیه به ثانیه، و فکر کنم به اینکه دیگه اونا اذیت نمیشن، و در عوض تا جایی هم که میتونم بار از رو دوششون بردارم ...

مجبورم دومی رو انتخاب کنم. ادامه میدم. و لحظه به لحظه، ثانیه به ثانیه، نفس به نفس شکنجه میکشم و زجر میکشم. ولی آره. ادامه میدم. همه ش مث یه کابوس ابدی عه. مثل دختریه که تو هر لحظه بهش تجاوز میشه، مشت به صورتش کوبیده میشه، از بینی ش خون میاد و هر روز و هر ثانیه آرزوش اینه که بمیره، منتها نمیتونه. منتها باید بیشتر زجر بکشه! که این کابوس ها خواب نیستن، بررسی از مرجع زندگی طبق کپی رایت شن.

شاید هدف همینه. این روزگار نمیخواد بزاره من به آرامش برسم. در عوض میخواد هر ثانیه ش رو قد یه جهنم برام بگذرونه. که باید کنار بیام این سرنوشت منه، راه خلاصی وجود نداره. باید کنار بیام که قراره ذره ذره بمیرم، تو هرروز، تو هر ساعت، با هرنفس کشیدن ...

ادامه میدم. میخندم و ادامه میدم.